22 مرداد:
پیک ایران: گزارشی از وضعیت و شرایط زندانیان سیاسی در بند 209 زندان اوین
گزارشی از شرایط همه آنهایی که به جرم فکر کردن, حرف زدن, پرسیدن و اعتراض شکنجه می شوند.
گزارشی از چکمه ایدئولوژی روی گردن شعور سیاسی, آزادیخواهی اجتماعی و هویت
گزارشی از نهی از منکر
وقتی تفکر و اعتقاد سیمانی شده در یک ذهن بی معلومات و منفعل همه چیز را به سمت تصور کور اما استوارمعاد میبرد.
وفتی شستشوی مغزی و اعتقاد قالب شده انسانها را تا مرز توهم نماینده خدا بودن روی زمین می کشاند.
تعجبی نیست که ایدئولوژی نهی از منکر اسلامی را به زور تجاوز و تعارض به ما بفهمانند
بند 209
جایی که تقابل یک ذهن پویای جستجوگر معترض و یک ذهن ساکن پر از گناه و ثواب دیکته شده, فاجعه شکنجه می آفریند.
جایی که تازیانه های ایدئولوژی قدرت گرفته, از زخم همه آنهایی که هویتش را به چالش کشیده اند خون میخورد.
جایی که تخریب شخصیت از پایه و اساس شروع می شود, جایی که تحقیر زندانیان برای شکنجه گر توجیه ایدئولوژیکی دارد.
جایی که وجدانها نه تنها عذاب نمی کشند, بلکه مغرور از خدمت خود در توهم شمشیر کشیدن برای بهشت صدای سپاسگزاری خدا را هم می شنوند.
این ایمان صلب و کور با پرسش های ما چه می کند؟
شستشوی مغزی
جای هر ضربه شلاق, بغض هر توهین و تحقیر هر بار تعرض جنسی یعنی:
خالی شو از شعور, زانو بزن به نام بندگی, توبه کن به نام رستگاری
سالهاست که این شستشوی مغزی و استبداد خشن عقیدتی در زندانهای ایران پرسش ها و اعتراض ها را حذف می کند.
چرا سی سال طول کشید تا بفهمیم داراکولای ایدئولوژی اسلامی در زندانها چه می کند؟
چرا اینقدر طول کشید تا بالاخره یکی از بطن همین ایدئولوژی پرده از چهره کریه افراط دینی بردارد و اعتراض کند؟
ترس؟
شک؟
هم سویی؟
یا بی تفاوتی؟
آساره
